Directeur SEKU – met wie Gemeente Amsterdam bedrijventerrein in Lutkemeer ontwikkelt – staat 9 juli terecht wegens corruptie bij aankoop grond van Boterbloem

Behoud Lutkemeer meldt, dat de directeur van SEKU BV -de BV waarmee gemeente Amsterdam in samenwerking de Lutkemeerpolder wil gaan ontwikkelen- as dinsdag 9 juli moet voorkomen in de rechtbank in Haarlem. Een van de aanklachten betreft het betalen van steekpenningen aan Hooijmaijers voor het tot stand laten komen van de samenwerkingsovereenkomst tussen SEKU BV en de gemeente.

seku corruptie.png

Meer informatie over de rechtbank vindt u hier.

Advertenties

In 2013 concludeerde ROmagazine al: aan bedrijventerrein Lutkemeer zit vreemd luchtje

 

In zijn column ‘Petje op, petje af’ in ROmagazine, die hij in 2013 schreef, is Martin de Jong niet mals voor zowel de malversaties van Hooijmaijers, die tot de bestemming ‘bedrijventerrein’ van de Lutkemeer leidden, als voor de toenmalige gemeenteraad Amsterdam die in 2009 vrijwel unaniem voor de verdere ontwikkeling van de polder stemde (toen met uitzondering van D66). Martin de Jong schrijft:

‘Winst in eigen hand houden’ krijgt met de affaire’Hooijmaijers wel een heel aparte nasmaak’
‘Bijna de volledige Amsterdamse gemeenteraad (alleen D66 was tegen) stemde voor verdere ontwikkeling van de polder. Dat was in 2009, toen al jaren duidelijk was dat het eerste deel van het terrein niet liep. De regio was juist druk bezig de enorme overplanning aan bedrijfsruimte terug te dringen. Toch zag de raad de ontwikkeling van de Lutkemeerpolder als een voldongen feit. Het ging om een project van bovenregionaal belang in de Metropool-regio, het samenwerkingsverband waarvan Amsterdam en de provincie Noord-Holland mede-aandeelhouder zijn. De belofte van winst uit ontwikkeling in eigen hand houden trok de raad over de streep. De belofte van natuurcompensatie deed de rest.
‘Winst in eigen hand houden’ krijgt met de affaire Hooijmaijers wel een heel aparte bijsmaak’….

 

 

 

Boze boeren naar de Stopera

# Hooivork
Op woensdag 7 maart zullen boze boeren op tractoren naar de Stopera gaan om daar met vele andere sympathisanten solidariteit met Ecologische Zorgboerderij de Boterbloem te betuigen.
Onder de noemer actie #hooivork willen ze aandacht vragen voor de dreigende ontruiming van de Boterbloem.

Conflict met projectontwikkelaar
Al jarenlang is De Boterbloem in conflict met projectontwikkelaar Schiphol Area Development Company (SADC) over de akkers. SADC wil in dit laatste deel van de Lutkemeerpolder het bedrijventerrein uitbreiden met ongeveer 35 ha. Daar middenin liggen de akkers van De Boterbloem, al meer dan honderd jaar behorende bij de Boerderij en de laatste 22 jaar biologisch gecertificeerd. De akkers zijn nog ingedeeld in het historisch kavelpatroon en vormen samen met de monumentale boomgaard een historisch en uniek ensemble voor Amsterdam. In de enige kleipolder binnen de gemeentegrenzen is hier na de drooglegging eind 19e eeuw landbouw bedreven.
Op de verdere veengronden rondom Amsterdam is alleen veeteelt mogelijk.

Expansiedrift
Gelegen tussen Amsterdam en Schiphol is de polder in de ogen van ontwikkelaars goud waard. Bouwkavels worden hier met gemak voor 2 tot 3 miljoen euro per ha. verkocht. Dat kan landbouwgrond nooit opleveren. En dat dit een lucratieve bezigheid is, heeft de zaak Hooijmaijers wel bewezen, die ook in deze polder speelde. De ontruimingsdreiging van De Boterbloem staat niet op zichzelf.

Alternatief voorstel
Hoewel De Boterbloem de voorkeur geeft aan het behoud van de hele polder, is door De Boterbloem aan SADC een alternatief voorstel gedaan, waarbij de akkers en de boerderij een geheel kunnen vormen met het bedrijventerrein: Akkerpark. Dit plan is door SADC resoluut terzijde geschoven: het past volgens de projectontwikkelaar niet in het bestemmingsplan.
Datzelfde bestemmingsplan voorziet wel in diverse ha. stadslandbouw 500 meter verderop. Daar moet in de toekomst een ondernemer voor gevonden worden. Een typisch gevolg van stadsontwikkeling vanaf de tekentafel: zonder rekening te houden met het feit dat er al een (biologische) boerderij is, noch met het feit dat biologische landbouwgrond niet zomaar inwisselbaar is. Waarom op de ene plek een boerderij verjagen en vervolgens een halve kilometer verderop weer een nieuwe vestigen, op grond waarvan het jaren kost die geschikt te maken?
SADC heeft De Boterbloem ook een aantal alternatieven geboden: koffieschenken voor werknemers van het bedrijventerrein en het maaien van de bermen. Dat het nog minstens vijf jaar duurt voordat er überhaupt een bedrijf staat en dat het dan niet duidelijk is hoe de boerderij de komende jaren haar inkomsten moet genereren, daar werd door SADC niet op ingegaan. Daarbij doet het voorstel geen recht aan dat wat de Boterbloem ook is: een groene rustgevende plek die letterlijk perspectief biedt aan vele kwetsbare Amsterdammers.

Geen gewone projectontwikkelaar
SADC is echter geen gewone projectontwikkelaar. De gemeenten Amsterdam en Haarlemmermeer, provincie NH en Schiphol zijn in gelijke delen aandeelhouders. Waar een overheid haar unieke plekken hoort te beschermen is zij hier aanstichter van mogelijke verdrijving van de Boterbloem en uitvoerder tegelijk.
Met de Boterbloem roepen wij de wethouder en gemeenteraad dan ook op om hun publieke taak op te pakken en in het algemeen belang te zorgen voor behoud van de historische akkers en zorgboerderij de Boterbloem. Geen ontruiming en zand uitrijden op korte termijn en serieus onderzoek naar de mogelijkheden voor inpassing.
Woensdag 7 maart om 12.30 Stopera – Amstelzijde. Hooivork protest van solidaire boeren en burgers.
#hooivork #reddeboterbloem

Volkskrant wijdt groot artikel aan grondaankoopschandaal Lutkemeer en affaire Hooijmaijers

Zaterdag 20 oktober 2012 staat in de Volkskrant het artikel waar we al die jaren op hebben gewacht, en dat duidelijk inzicht geeft in de corruptie die geleid heeft tot het toekennen van de ‘bedrijventerrein’ bestemming aan de Lutkemeer, waardoor een prachtig biologisch landbouwgebied, uniek aan de rand van Amsterdam, groot gevaar loopt – een feit dat tegen het algemeen belang indruist en waarvan alleen een aantal corrupte politici en ambtenaren, en geldbeluste projectontwikkelaars profiteren. Gelukkig dat dit in de slipstream van de affaire-Hooijmaijers nu eindelijk aan het licht komt. Ook Groen-Links wethouder Maarten van Poelgeest was een enthousiast voorstander van, en heeft actief meegewerkt aan, het tot bedrijventerrein bestemmen van de Lutkemeerpolder, zo blijkt uit het Volkskrant artikel.

Hieronder de tekst:

‘Slordige polderadministratie’ of een klappertje?

TEKST MERIJN RENGERS EN JOHN SCHOORL FOTO’S GUUS DUBBELMAN − 20/10/12, 00:00

Centraal in de aanklacht tegen Ton Hooijmaijers vanwege corruptie staat de Lutkemeerpolder achter Osdorp. Landbouwgrond werd er in korte tijd drie keer zo veel waard en daar spinde menigeen garen bij. Ook de VVD-gedeputeerde.

Haar opa begon met boeren in 1908 in de Lutkemeerpolder, die nu een prominente rol speelt in de strafzaak tegen de van corruptie verdachte VVD-politicus Ton Hooijmaijers. Daarna namen haar vader en oom het over, en sinds midden jaren negentig heeft Trijntje Hoogendam het zelf voor het zeggen op de ecologische boerderij De Boterbloem.

Deze romantische, wat verscholen plek aan de rand van Amsterdam-Osdorp, waar biologisch-dynamische boerenkool, spruitjes en pompoenen worden verbouwd en verkocht, staat in schril contrast met de toekomstplannen voor de polder. Want in 2009 werd definitief bepaald dat hier een bedrijventerrein zou komen, en dat Trijntje Hoogendam zou moeten vertrekken met haar Boterbloem, die ook dienst doet als zorgboerderij.

Als ze vanuit de boerderij naar buiten kijkt, ziet Hoogendam het gebied liggen dat, in ambtelijk jargon, ‘Lutkemeerpolder Deelgebied 3’ heet. Eigenaar van de grond is de gemeente Amsterdam die hiermee zijn rol als ‘concurrerende Europese metropool’ wilde accentueren. Zo presenteerde Ton Hooijmaijers het samen met de Amsterdamse GroenLinks-wethouder Maarten van Poelgeest op de vastgoedbeurs Provada, zomer 2009.

Dat Hooijmaijers daar niet alleen stond als gedeputeerde van de provincie Noord-Holland, was niet bekend. Niemand wist dat de VVD’er meer rollen speelde rond de ontwikkeling van de Lutkemeerpolder. Dat bleek pas vorige week, aan de vooravond van de rechtszaak tegen Hooijmaijers wegens witwassen, corruptie en valsheid in geschrifte.

In de uitgebreide tenlastelegging stond het keurig chronologisch uiteengezet, de bedragen die de liberale politicus via zijn adviesbureau MOVE (dat op naam stond van zijn vrouw) had gekregen in verband met de Lutkemeerpolder, de data, en zijn wederdienst:

1. 11.900 euro, betaald op 20 mei 2005

2. 107.100 euro, op 30 december 2005

3. 59.500 euro, op 10 februari 2006

4. 14.875 euro, op 6 februari 2007, en

5. 20.000 euro, betaald op 21 juli 2008.

In ruil voor deze bedragen (samen ruim 213.000 euro) zorgde hij ervoor – zo stelt het Openbaar Ministerie – dat de betalende partijen ‘een voorkeursbehandeling’ kregen en ‘besluitvormingsprocedures werden beïnvloed’. En hij deed nog meer, aldus justitie: hij regelde in de polder financiering voor projectontwikkelaars, bemiddelde tussen bedrijven en bracht partijen bij elkaar.

Hooijmaijers en de bedrijven die hem spekten, hebben een andere lezing. Ja, Ton deed tegen betaling advieswerk en bemiddeling, zeggen zij, maar niet in de jaren dat hij provinciebestuurder was. De ‘klappertjes’ rond Schiphol – zoals hij zelf sprak over zijn verdiensten – zouden dateren van vóór 2005, toen Hooijmaijers behalve VVD-statenlid nog gewoon vrijgevestigd vastgoedadviseur was.

Dat er nadien nog geld naar zijn adviesbureau stroomde, had te maken met ‘slordigheid’; niets met corruptie. Alleen al aan de bedragen kun je dat zien, zeggen Hooijmaijers en zijn kleine schare overgebleven vrienden. ‘Als er echt gebouwd wordt in de Lutkemeer, gaan er tientallen miljoenen om’, zegt een goede bekende van Hooijmaijers. ‘Het is nauwelijks voor te stellen dat Ton voor een grijpstuiver zulke enorme risico’s zou lopen.’

Trijntje Hoogendam kent elke stukje van de grond die zij samen met haar vriend Erik Geurtsen bebouwt. Het is een van de meest vruchtbare plekken van Amsterdam, en op de rijke grond groeien volledig biologische courgettes, aardappelen en bieten.

Ze hebben zich vaak afgevraagd wat deze grond, die zo belangrijk is voor de biologische landbouwketen rond Amsterdam, zo interessant maakte voor projectontwikkelaars, de gemeente en de provincie Noord-Holland. Waarom moest per se hier een bedrijventerrein komen, terwijl er op een steenworp afstand eindeloze betonnen hallen stonden te wachten op huurders die toch niet kwamen? Waarom moest deze agrarische grond zonodig een andere bestemming krijgen? Wat was dat toch voor gerommel in de polder?

Geurtsen, van De Boterbloem: ‘Natuurlijk heb ik vaak gedacht dat er nog iets anders speelde, iets wat het daglicht niet kon verdragen. Eindelijk krijgen we in de gaten hoe het zit, door die rechtszaak tegen Hooijmaijers. Er is vals gespeeld. Er is zo veel gespeculeerd dat ze nu wel moeten bouwen – anders gaat het ze miljoenen kosten.’

Aan elkaar breien
In de tenlastelegging staat precies gedefinieerd wat Hooijmaijers deed, en wat hij zelf als zijn grootste kracht beschouwde: alles aan elkaar breien. Hij adviseerde en bemiddelde erop los, en zijn kamer in het provinciehuis leek volgens betrokkenen een aanlegsteiger voor zijn contacten in het vastgoed.

Hij wordt als naïef beschouwd, door mensen die hem kennen, hij zag het gevaar er niet van, en dat mag gerust als een vorm van domheid worden aangemerkt. Het leek wel alsof hij zich als politicus niet bewust was van wat er wel kon en wat niet. Bij Hooijmaijers liep het allemaal door elkaar heen, zegt een oud-topambtenaar.

‘Je moet toch snappen dat je als provinciebestuurder niet aan de eerste de beste vastgoedondernemer kunt aanbieden dat je hem wel wilt helpen met vergunningen’, zegt een van zijn vrienden. ‘Als je dat niet begrijpt, stoot je een keer keihard je neus. Nu hebben die socialistische ambtenaren op wie Ton altijd zo afgaf hem alsnog te grazen.’

Toen eind jaren tachtig het idee van Schiphol Mainport als centrum van economische ontwikkelingen werd geboren, leidde dat tot een ware grondjacht in de Haarlemmermeer. Boeren werden benaderd door grondhandelaren met rinkelende geldbuidels.

Voor de boeren in de iets verderop gelegen Lutkemeerpolder was dat niet anders. Ook voor dit gebied circuleerden al jaren bouwplannen, en elke grondhandelaar weet dat als agrarische grond bouwgrond wordt, deze veel meer waard wordt.

Zo ook Frans S., oud-directeur van de dienst ruimtelijke ordening van de Haarlemmermeer, die rond de eeuwwisseling directeur was van het bedrijf Mainland. De oud-ambtenaar had lucht gekregen van de plannen met de Lutkemeerpolder en wist de buren van De Boterbloem te bewegen hun grond aan hem te verkopen, zo blijkt uit de verkoopakte.

Erkend ritselaar
Ruim 5 miljoen gulden (bijna 2,3 miljoen euro) had Mainland over voor een aantal percelen met een totale oppervlakte van 8 hectare – ofwel bijna 29 euro per vierkante meter, bijna vijf keer de prijs voor landbouwgrond.

Als er echt gebouwd ging worden in de polder, dan zou de grond nog een aantal keer over de kop gaan, zo wist S. Maar omdat niets zo grillig is als de politiek, zeker rond Schiphol, besloot hij zich te vergewissen van politieke steun en informatie. Hij huurde Ton Hooijmaijers in, oud-wethouder van Amsterdam, statenlid in Noord-Holland voor de VVD en erkend ritselaar.

Het bleek een vooruitziende blik. In het spel rond de Lutkemeerpolder wisselden de kaarten voortdurend, en steeds was Hooijmaijers daarbij betrokken. Hij adviseerde bij de overname van Mainland door het Britse vastgoedbedrijf Slough Estates, en was er op 30 juni 2005 als de kippen bij om – toen als provinciebestuurder – een juichend persbericht de deur uit te doen over de overname.

‘Ik ben zeer verheugd dat ik vanaf het recente vastgoedcongres MIPIM (in Cannes, Frankrijk) een bijdrage heb kunnen leveren aan het overtuigen van het Britse Slough Estates dat de Noordvleugel van de Randstad nog altijd een aantrekkelijke vestigingsplaats is voor het internationale bedrijfsleven’, aldus Hooijmaijers in het communiqué van de provincie Noord-Holland.

Wat niet in het persbericht stond, maar wat de Britten wel hoopten, was dat de gemeente Amsterdam te zijner tijd de 8 hectare Lutkemeerpolder zou kopen. ‘Het is staand beleid van Amsterdam om zelf de bouwgrond te bezitten’, zegt de Amsterdamse wethouder Maarten van Poelgeest (Groen- Links). ‘En het was al jaren bekend dat we in de Lutkemeer aan de slag wilden.’

‘Het blijft een fundamentele zwakte van het grondbeleid in Nederland dat je bedrijven en speculanten voor het volle pond moet compenseren als je als gemeente een gebied wilt ontwikkelen’, aldus Van Poelgeest. ‘Je weet niet waarom ze grond bezitten op cruciale plekken. Maar wij kopen dat soort partijen liever uit dan dat we van ze afhankelijk zijn.’

En zo geschiedde. Op 4 november 2009 kocht de gemeente de 8 hectare van Slough Estates en van projectontwikkelaar Jelle K., die er net als diverse andere vastgoedondernemers van wordt verdacht Ton Hooijmaijers geld te hebben toegestopt. De gemeente legt ruim 8 miljoen euro op tafel, ruim drie keer de aankoopsom. Daarbovenop beloofde Amsterdam de bedrijven dat zij eenderde van het gebied mochten bebouwen.

Wie nu met Erik Geurtsen van De Boterbloem door de Lutkemeerpolder fietst, valt van de ene verbazing in de andere. Een klein deel van de polder is inmiddels bedrijventerrein, maar oogt als een ode aan de leegstand. Zeker tien reusachtige betonnen hallen en distributiecentra lonken naar huurders die vooralsnog geen trek hebben in de polder. Daarnaast liggen vrije kavels, bestemd voor bedrijven. Maar bij gebrek aan vraag nog niet bebouwd.

‘Ik noem dit deel wel de Atlantikwall van onze polder’, zegt Geurtsen vanaf zijn fiets. ‘De komende twintig jaar zie ik hier geen huurders verschijnen.’

Wie de Lutkemeerpolder wel ontdekt hebben, zijn joggers en hondenliefhebbers uit het nabijgelegen Osdorp. Bij wijze van ‘natuurcompensatie’ is een reep van de polder ingericht als ecologische hoofdstructuur, en daarin is het goed rennen of honden uitlaten, zegt Geurtsen.

Het resterende, grootste deel van de polder is echter boerenland, waar Geurtsen en Trijntje Hoogendam biologisch-dynamisch telen en waar Amsterdammers die het leven tijdelijk niet zien zitten, mogen meewerken op het land van De Boterbloem.

Kijk, zegt Geurtsen, en hij wijst naar twee omgeploegde percelen die grenzen aan de boerderij. ‘Die hectares zijn miljoenen waard. Dat is de grond uit de Hooijmaaijers-zaak. Ze doen er niets mee, behalve wintertarwe inzaaien.’

De voormalige eigenaren van de grond willen niet ingaan op vragen over Hooijmaijers of over de gronddeal waaraan zij miljoenen verdienden, en waarover zij aan de tand worden gevoeld in de rechtbank in Haarlem.

De advocaat van Jelle K. zegt dat het allemaal anders in elkaar steekt. ‘De heer Hooijmaijers heeft in het najaar van 2004 inderdaad een bemiddelende rol gespeeld bij de overname van Mainland BV door Slough Estates. Voor die bemiddeling heeft de heer Hooijmaijers (deel)betalingen ontvangen. Uit de stukken is mij niet gebleken dat die betalingen verband zouden houden met, of voort zouden vloeien uit de openbare functie(s) van de heer Hooijmaijers in betrekkelijke perioden’, schrijft de raadsman.

Spruiten en pompoenen
Eenzelfde betoog heeft Frits Schneider, de advocaat van Ton Hooijmaijers. Schneider zegt dat justitie de betalingen rond de Lutkemeerpolder naar een latere periode ‘heeft getrokken’, en is ervan overtuigd dat Hooijmaijers als gedeputeerde niet is betaald door projectontwikkelaars.

Al met al komt de affaire-Hooijmaijers niet slecht uit, vinden ze bij De Boterbloem. Terug bij de houtkachel, tussen de spruiten en pompoenen in de ecologische zorgboerderij, zegt Geurtsen: ‘Wij zijn van het Nederland dat Hooijmaijers niet vertegenwoordigt. Maar wij zitten hier voorlopig nog goed. Door alle commotie en de rechtszaak ziet het er voorlopig niet naar uit dat ze hier aan de slag gaan. Dankzij het gerommel van Hooijmaijers kunnen we hier blijven zitten. Dat is de winst van deze zaak.’

GRONDTRANSACTIES WAREN ZEER LUCRATIEF VOOR VASTGOEDONDERNEMERS

Twee vastgoedondernemers die worden verdacht van het omkopen van VVD-gedeputeerde Ton Hooijmaijers hebben 5,7 miljoen euro, plus grootschalige bouwrechten, overgehouden aan grondspeculatie in de Amsterdamse Lutkemeerpolder. Ton Hooijmaijers werd door het duo ingehuurd om zich te bemoeien met de toekomst van deze polder, vlakbij Schiphol.

Dat blijkt uit gegevens van het kadaster en de tenlastelegging tegen de VVD’er. Het gaat om oud-ambtenaar Frans S. en om Jelle K., die diverse cruciale percelen bezaten in de Lutkemeerpolder aan de rand van Amsterdam-Osdorp.

In 2000 kocht Frans S. namens het bedrijf Mainland 8 hectare grond in de Lutkemeerpolder voor bijna 2,3 miljoen euro. In november 2009 kocht de gemeente Amsterdam voor ruim 8 miljoen euro plus ontwikkelrechten de percelen over van de rechtsopvolger van Mainland.

Frans S. en zijn zakenpartner Jelle K. worden ervan verdacht Ton Hooijmaijers tussen 2005 en 2008 ruim 213 duizend euro smeergeld te hebben betaald in verband met zijn bemoeienis met de bestemming van de polder.

De advocaat van Hooijmaijers en beide ondernemers bevestigen de geldstromen, maar zeggen dat die verband houden met diensten die zijn geleverd vóórdat Hooijmaijers VVD-gedeputeerde werd. Dat er tot in 2008 geld naar het adviesbureau van de VVD’er is overgemaakt, zou te maken hebben met ‘slordigheden in de administratie’, en niet met corruptie.

Reddeboterbloem meldde al in 2010: SADC en Segro betrokken bij corrupte Hooijmaijers

In 2010 had Reddeboterbloem al door dat er iets niet helemaal in de haak was met de vastgoed deals van Hooijmakers, over wie de Volkskrant vandaag schrijft: “Fraude Hooijmaijers on-Nederlands groot”.

Wij hadden altijd al het idee dat er een erg smerig luchtje rond de SADC hing, die van plan is, nog steeds, in de prachtige Lutkemeerpolder een bedrijventerrein te vestigen waar niemand op zit te wachten. Wie profiteren van zo’n bedrijventerrein? Corrupte mensen als Hooijmaijers…

De Volkskrant meldde 14 juni 2010 al, dat de corrupte ex-gedeputeerde Hooijmaijers nauw betrokken is geweest bij de SADC, het privaat-publieke vastgoedbedrijf waaraan de Gemeente Amsterdam de prachtige Lutkemeerpolder cadeau heeft gedaan, en bij Segro, het vastgoedbedrijf dat via voorkennis een gedeelte van Lutkemeer III in handen kreeg.

Uit het krantenbericht:

“De verdachte VVD-politicus zou via een “dienstbevel” bij de provincie Noord-Holland hebben aangedrongen op het aanschaffen van aandelen in een project van het beursgenoteerde Segro. (…) Uiteindelijk gingen beide partijen niet akkoord, omdat zowel de provincie Noord-Holland als de SADC twijfels had over de deal. Bij de provincie bestond zelfs het vermoeden dat Hooijmaijers een vergoeding zou krijgen van Segro vanwege de totstandkoming van de transactie”.

Was Hooijmaijers ook betrokken bij specifieke transacties rond de Lutkemeer? Het zou de moeite waard zijn dit verder uit te zoeken. De krant meldt verder:

“Net voordat hij gedeputeerde werd, had hij als commercieel vastgoedadviseur ‘een klappertje’ gehad met grondaankopen rond Schiphol. Hij kon er in 2003 en 2004 voor zorgen dat twee vastgoedbedrijven belangrijke grondposities konden innemen. Hij kreeg daarvoor een forse vergoeding. Delen werden overgemaakt naar zijn bv, terwijl hij al gedeputeerde was. De provincie Noord-Holland bleek hiervan niet op de hoogte te zijn.

Hooijmaijers werkte voor zijn loopbaan als wethouder van Amsterdam en gedeputeerde van de provincie Noord-Holland, voor de op Schiphol actieve projectontwikkelaar Mainland. Volgens bronnen stond hij ‘op de loonlijst’ en kreeg hij ‘een kwartaalvergoeding’ van dit bedrijf. Mainland werd in 2005 opgekocht door Segro, het bedrijf dat nu in het rijksrechercheonderzoek opduikt.”

In dit artikel worden corruptie, de provincie Noord-Holland, Hooijmaijers, de SADC en Segro in één adem genoemd. Wij hadden altijd al het vermoeden dat er dit soort belangenverstrengelingen achter het hele Lutkemeer verhaal zat. Het is dus duidelijk dat in elk geval één van de partners die een bedrijventerrein op de Lutkemeer III willen vestigen, namelijk het bedrijf Segro, voorheen Mainland, steekpenningen heeft uitgedeeld aan Hooijmaijers. Wordt vervolgd…