Baâdoud en Ecologische Boerderij De Boterbloem

‘Het zou beter zijn om Lutkemeer III als polderlandschap te behouden,’ schreef Achmed Baâdoud in januari 2006 in een nieuwsbericht op de PvdA-website. Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen (maart 2006) werd de PvdA de grootste partij in Osdorp. Baâdoud werd stadsdeelwethouder en verantwoordelijk voor invulling van de Lutkemeerpolder. Inmiddels wil hij – net als zijn voorganger – het authentieke polderlandschap volbouwen met bedrijven.

Dit stond op woensdag 7 januari 2009 in het Amsterdams Stadsblad, in één van de artikelen die mij ertoe aanzetten me voor de Boterbloem in te gaan zetten. Sindsdien heb ik vele opmerkelijke uitspraken over Boterbloem en Lutkemeer verzameld van Baâdoud, die inmiddels landelijke bekendheid geniet sinds hij partijcoryfee Marcouch versloeg in de strijd voor het PvdA lijsttrekkerschap in Amsterdam Nieuw West.

Bijvoorbeeld: “Lutkemeer I is vol”. Baâdoud blijft dit bij hoog en laag beweren tegen eenieder die het wel of niet horen wil. De eerste fase van het door de inwoners van Osdorp gehate en foeilelijke bedrijventerrein in de Lutkemeerpolder is echter op een grote mislukking uitgedraaid. Bedrijven willen zich er niet vestigen, en het enige succesvolle wapenfeit dat het stadsdeel op deze plek heeft weten te realiseren is … een tijdelijke ijsbaan bij het nog steeds grotendeels leegstaande terrein. Ieder die de moeite neemt om eens op dit bedrijventerrein te gaan kijken kan zich ervan vergewissen dat dit nu niet bepaald een goedlopende locatie genoemd kan worden.

Ook een interessante uitspraak van Baâdoud: “De zwijgende meerderheid in Osdorp is vóór een bedrijventerrein in de Lutkemeer”. De succesvolle handtekeningenactie van actiecomité Red de Boterbloem heeft echter laten zien dat dit onzin is. Binnen een paar weken zette een kwart van alle inwoners van Osdorp een handtekening TEGEN het bedrijventerrein en VOOR een groene Lutkemeer… wij haalden meer dan 15.000 handtekeningen op.

Een andere niet te missen quote: “We kunnen niet zeggen, hier moet het mooi blijven en die bedrijventerreinen moeten maar ergens anders” [sic]…

Teneinde het de projectontwikkelaars van de SADC naar de zin te maken verspreidde Baâdouds partij de PvdA in Osdorp vele onwaarheden over de Boterbloem en de Lutkemeer, die actiecomité Red de Boterbloem stuk voor stuk heeft weerlegd. De beroemde econoom Arnold Heertje wond zich  enorm over de PvdA-plannen op en verweet de PvdA bestuurders in Osdorp: jullie staan met je rug naar de toekomst. In een toespraak die op YouTube te bekijken is laat Heertje weinig heel van Baâdoud c.s.

Baâdoud kan dit alles niet deren: als zijn belangrijkse wapenfeit wordt in de nationale media genoemd de rol die hij speelde “bij de uitbreiding van een groot bedrijventerrein in Osdorp”. Wees er maar trots op…

Advertenties

Waarom de verrommeling van Nederland nog steeds toeneemt: de ‘Zaak-Boterbloem’

Het lijkt een lokaal drama: biologische boerin moet met haar groene akkers wijken voor het zoveelste bedrijventerrein aan de rand van Amsterdam. Het drama, de ‘Zaak-Boterbloem’, illustreert echter duidelijk hoe het mogelijk is dat de verrommeling in Nederland nog steeds toeneemt. Ondanks landelijk beleid dat erop gericht is de toename van bedrijventerreinen een halt toe te roepen. En ondanks de kredietcrisis, en de roep om meer duurzaamheid. Het is tijd de wetgeving met betrekking tot ruimtelijke ordening te herzien, omdat in de huidige situatie lokale bestuurders teveel macht hebben en er te weinig democratische controle-instrumenten zijn om besluiten die niet in het algemeen belang worden genomen te corrigeren.

Het verhaal over de ‘Zaak-Boterbloem’ is voor elke Nederlander met hart voor de groene ruimte interessant. Hoewel er in Amsterdam meer dan 700.000 vierkante meter bedrijfsruimte leegstaat, acht het Dagelijks Bestuur van het Amsterdamse stadsdeel Osdorp het noodzakelijk om in de laatste historische polder aldaar – de Lutkemeer – een bedrijventerrein aan te gaan leggen.
Wat het drama nog schrijnender maakt, is de ecologische zorgboerderij in deze polder, De Boterbloem geheten. Ondanks landelijk beleid, wederom, om biologische landbouw te stimuleren moet deze boerderij van de lokale politiek plaatsmaken voor een bedrijventerrein dat gegarandeerd de totale leegstand van bedrijfspanden in Nederland zal doen toenemen.

Lokale politiek en verrommeling van de openbare ruimte
Gegarandeerd? Ja. Want uit onderzoek blijkt dat 92% van de bedrijven die zich op een nieuw bedrijventerrein vestigen, ergens anders een leeg bedrijfspand achterlaten. Zo zorgen nieuwe bedrijventerreinen ervoor dat elders leegstand en verpaupering optreedt. Hoewel de Gemeente Amsterdam zich van dit mechanisme bewust moet zijn, wordt er toch in Osdorp wederom voor gekozen om schaars groen in te ruilen voor overbodig beton.
Hoe overbodig dat beton is, blijkt uit het feit dat het stadsdeel al sinds begin jaren 2000 bij het bedrijfsleven leurt met de polder, terwijl zich tot nu toe nog steeds geen gegadigden hebben gemeld. En toch gaat het stadsdeel Osdorp de plannen voor de aanleg van een bedrijventerrein binnenkort concretiseren. Tenzij een steeds groter wordende groep Amsterdammers, die tegen de plannen protesteren, hun zin krijgen. De politiek doet er echter alles aan om de bouwplannen door te drukken en de betrokken burgers de mond te snoeren.
De overwoekering van Nederland door bedrijventerreinen hangt samen met de manier waarop lokale politici en ambtenaren binnen de huidige wetgeving ongestoord hun gang kunnen gaan en schimmige deals kunnen sluiten met projectontwikkelaars. De zaak-Boterbloem illustreert dit.

De boer en zijn kleindochter
Er was eens een boer die aan de rand van Amsterdam akkerbouw bedreef op land waarop zijn voorouders ook al boerden. De stad, die eerst in de verte lag, kwam echter steeds dichterbij, tot de gemeente een oogje kreeg op het stuk groen dat nog net binnen de stadsgrenzen lag. Zouden we daar niet iets mee kunnen doen?
De boer had 11 kinderen, en verkocht het land aan de gemeente onder voorwaarde dat zijn nakomelingen het in pacht zouden kunnen blijven bewerken. De boer deed dat om ruzie over de erfenis te voorkomen, maar helaas kwam die ruzie er toch. Dat was heel wat later, in de jaren ’90 van de vorige eeuw. De gemeente, die de akkers nu in eigendom had, ontwikkelde plannen om de polder – de Lutkemeer – de bestemming ‘bedrijventerrein’ te geven.
De kleindochter van de boer, Trijntje geheten,  was intussen begonnen het land van haar voorouders te bewerken om er een ecologisch boerenbedrijf van te maken. Zij was van de plannen van de gemeente niet op de hoogte, ze had andere zorgen: ooms en tantes die haar recht op het land in twijfel trokken. Een slimme ambtenaar speelde het familieconflict handig uit. En vóór de jonge boerin het wist, was haar pacht omgezet in een bruikleenovereenkomst die de gemeente jaarlijks zou kunnen opzeggen.
Toen de implicaties hiervan tot Trijntje doordrongen procedeerde ze tot de Raad van State aan toe, maar de gemeente had de zaak juridisch handig dichtgetimmerd. Trijntje was nu vogelvrij op haar eigen land.
Vastbesloten om haar plannen voor een ecologische zorgboerderij toch door te zetten lukte het haar om in de loop van de jaren die haar op het land nog restten zonder subsidie een winstgevend bedrijf tot bloei te brengen, met behulp van vele vrijwilligers en een tiental psychiatrische patiënten, die gezamenlijk het land bewerkten.

Deals met projectontwikkelaars

Tot zover even Trijntje, nu weer terug naar de Gemeente Amsterdam, en met name naar het bestuur van het stadsdeel Osdorp. Toen eenmaal de pachtovereenkomst was omgezet in bruikleen had het stadsdeelbestuur vrij baan om de bestemming van de polder, de Lutkemeer, te wijzigen.
Nét voor de tijd dat deze bestemming ‘bedrijventerrein’ werd kocht een projectontwikkelaar enkele hectaren in de polder. Dit alles waarschijnlijk onder regie van dezelfde ambtenaar die ook het brein was achter de deal met de boerenfamilie.
De grondprijs voor gebied met bestemming ‘bedrijventerrein’ ligt vele malen hoger dan die van landbouwgrond. De projectontwikkelaar kocht die grond in verband met de prijsstijging, en wachtte rustig af.
Het leek de stadsdeelbestuurders, gesteund door B&W van Amsterdam, chique om Schipholgebonden bedrijven naar Osdorp te halen. Dus werd een samenwerkingsverband gesmeed met een publiek-private projectontwikkelaar, de Schiphol Area Development Company (SADC). De SADC zette een heel groot bord aan de rand van de polder, om bedrijven te lokken. Trijntje schrok ervan maar boerde door, met de moed der wanhoop.
We zijn nu in 2005 beland. De jaren verstrijken en op het land van een paar boeren vlakbij verrijzen enkele betonkolossen. Voor het land van Trijntje, Lutkemeer III genoemd door de bestuurders, zijn echter nog steeds geen gegadigden gevonden.

Bedrijven willen zich niet in de Lutkemeerpolder vestigen…
“De bedrijven willen maar niet komen”, verzucht de verantwoordelijke PvdA wethouder in 2006. Het stadsdeelbestuur, dat Lutkemeer III als een soort speeltuin beschouwt waarmee ze denken te kunnen doen wat hen behaagt, verzint allerlei wilde plannen voor het terrein. Het Food-Center naar Osdorp halen, een jeugdgevangenis, het maakt niet uit. Geen van deze plannen vindt doorgang, en nog steeds heeft geen enkel Schipholgebonden bedrijf zich gemeld. De vraag die bij een argeloze buitenstaander op zou kunnen komen is: ‘Waarom is het niet mogelijk, gezien het feit dat het bedrijfsleven niet geïnteresseerd is zich in de polder te vestigen, om de status quo te handhaven en de ecologische zorgboerderij, maatschappelijk van groot nut, te behouden?’

… maar van de politiek moet het bedrijventerrein er toch komen
Volgens de logica van de lokale politiek is dit niet mogelijk, en dus is de bruikleenovereenkomst met Trijntje en haar boerderij ‘De Boterbloem’ per november 2009 opgezegd. Ze moet weg.
Massale protesten van Amsterdammers worden schouderophalend terzijde gelegd door het stadsdeelbestuur en ook door wethouder Marijke Vos. Het actiecomité ‘Red de Boterbloem’ heeft meer dan 12.000 handtekeningen opgehaald en veel media-aandacht voor de zaak gekregen, maar de politieke machthebbers zijn onverzettelijk.
Samenvattend is dus de volgende situatie ontstaan: de gemeente wil een bedrijventerrein waar vanuit het bedrijfsleven geen vraag naar is vestigen op het laatste stukje ongerept polderlandschap in Osdorp. Hier wordt biologisch geboerd en er vinden psychiatrische patiënten, die er gelukkig zijn, dagbesteding. Een maatschappelijk zeer nuttig geheel dus, dat perfect aansluit bij allerlei recente, en breed gedragen, inzichten over het belang van groen in de stad, van lokale boerenbedrijven, van kleinschalige zorg, van ecologische landbouw…
Dit alles moet van de Gemeente Amsterdam verdwijnen voor een bedrijventerrein terwijl er in Amsterdam al jaren honderden hectares bedrijfspanden leegstaan.

De onnavolgbare logica van lokale politeke machthebbers

Ondanks het feit dat deze situatie elk mens met enig gevoel voor logica tegen de borst moet stuiten, houdt de lokale politiek er een heel ander soort, voor de gemiddelde burger ondoorgrondelijke logica op na, die dit soort beslissingen ‘rechtvaardigt’. Hoe werkt deze logica?
Lokale politici willen vaak carrière maken en zien het stadsdeel dan als een opstapje naar hogerop. Ze willen dus iets op hun naam kunnen zetten. Om hogerop te komen moeten ze kunnen aantonen in hun stadsdeel iets bereikt te hebben. Ze willen zich profileren, proberen zo vaak mogelijk te scoren in de media. Tot zover niets nieuws onder de zon.
Maar belangrijker nog dan de buitenwereld zijn voor deze politici hun medebestuurders. Uiteindelijk moeten ze het grotendeels van elkaar hebben. En daarom is het dan ook in Osdorp voor politici erg moeilijk gebleken het voor de ecologische boerderij op te nemen. Het actiecomité ‘Red de Boterbloem’ heeft met alle politieke partijen van het stadsdeel gepraat. Veel raadsleden zijn individueel wel gevoelig voor de ‘groene’ argumenten, maar beweren allemaal dat de politiek nu eenmaal zó in elkaar zit, dat het voor hen moeilijk is zich voor een groene Lutkemeer in te zetten, ondanks wat er in hun partijprogramma staat. Eén van de raadsleden vatte het treffend samen: ‘Als ik mijn nek uitsteek voor De Boterbloem kan ik het wel vergeten om ooit nog wethouder te worden’.

‘Politieke betrouwbaarheid’
Om de Lutkemeer groen te houden zou de lokale politiek moeten terugkomen op eerder genomen besluiten. Dit vindt men erg moeilijk. Het belangrijkste argument: ‘Dan kom je politiek onbetrouwbaar over’. Politiek onbetrouwbaar tegenover de kiezer? Nee, tegenover je collega-politici.
Er zijn eigenlijk geen overtuigende argumenten om het bedrijventerrein door te zetten. De media hebben uitgebreid aandacht aan de zaak besteed, en nodigen af en toe stadsdeelbestuurders uit om met tegenstanders van het bedrijventerrein voor de camera te praten. Sinds enige tijd verschuilen de stadsdeelpolitici zich in deze gesprekken achter de richtlijnen van B&W Amsterdam. ‘Wij kunnen niet anders dan het bedrijventerrein doorzetten, want de Centrale Stad geeft ons daartoe opdracht’. Ook B&W van Amsterdam verwijst naar eerder gemaakte politieke afspraken, die als onontkoombaar en onherroepelijk worden gepresenteerd.

Wie profiteert er van het zoveelste bedrijventerrein met leegstand?
Uiteindelijk wil geen enkele politieke instantie echt verantwoordelijkheid nemen voor het onzalige plan het zoveelste bedrijventerrein te vestigen in schaarse en kostbare groene ruimte. Door de Nota Ruimte kunnen de provincie of het Rijk helaas niet meer ingrijpen in lokale ruimtelijke ordeningszaken.
De enigen die gaan profiteren van een volgebouwde Lutkemeerpolder zijn de betrokken politici en ambtenaren, die ongestoord met gemeenschapsgeld schimmige deals met projectontwikkelaars kunnen afsluiten. En de projectontwikkelaars zijn uiteindelijk de grote winaars. Zij strijken via de lokale politici enorme hoeveelheden belastinggeld op.

Dankzij dappere raadsleden in Osdorp is er toch hoop

Het is juni 2009. Trijntje boert met de moed der wanhoop door. Als het aan de politieke machthebbers ligt komt er spoedig een einde aan een prachtig duurzaam particulier initiatief. Als zij hun zin krijgen zal tegen de wens van alle betrokken Amsterdamse burgers een prachtig groengebied aan de rand van de stad volstrekt onnodig worden opgeofferd aan een overbodig bedrijventerrein.

Maar toch biedt de politiek een sprankje hoop. De SP-fractie van de Gemeenteraad Amsterdam heeft het aangedurfd zich expliciet uit te spreken voor behoud van een groene Lutkemeerpolder, en heeft B&W ter verantwoording geroepen. Of hun actie iets zal opleveren is gezien de financiële belangen die in het spel zijn ongewis.
Onze hoop is verder gevestigd op de dappere raadsleden van Stadsdeel Osdorp. Zij stelden uiterst kritische vragen aan het DB tijdens de informerende sessie over het burgerinitiatief dat actiecomité Red de Boterbloem indiende. Zullen zij, als het op besluitvorming aankomt, hun groene hart durven  te laten spreken? Laten we het, uit naam van alle Amsterdammers, van harte hopen. Want als ze dat doen, is het bedrijventerrein van de baan. Dan zullen zij door een grote groep Amsterdammers als ‘local heroes’ worden beschouwd. We wachten met spanning af.

Gastcolumnist Eugène Mathijssen: Misschien niet zo’n tactische zet van DB Osdorp

Eugène Mathijssen zal vanaf nu regelmatig bijdragen leveren aan dit blog. Hierbij een eerste column van zijn hand:

Achteraf werd ik er door diverse mensen op geattendeerd. Terwijl ik mijn toespraak van papier op las, zat stadsdeelvoorzitter Marjo Teuling nonchalant een andere kant op te kijken. Dit was de eerste keer dat inwoners van Osdorp gebruikt maakten van hun recht op inspraak door middel van het indienen van een burgerinitiatief. In plaats van dit toe te juichen, nam de stadsdeelvoorzitter een ongeïnteresseerde houding aan. Al vanaf maart was ze er van op de hoogte dat er handtekeningen werden ingezameld om De Boterbloem te redden. En al weken was ze er van op de hoogte dat er een burgerinitiatief werd opgestart. Maar de PvdA bewindsvrouw in Osdorp had wel wat anders aan haar hoofd dan de initiatiefnemers van deze actiegroep eens op haar kantoor uit te nodigen om argumenten uit te wisselen. “Om zo’n onbenullig actiegroepje ga ik me niet druk maken,” moet ze gedacht hebben. “We voeren gewoon de plannen uit die ooit in een grijs verleden zijn gemaakt. Of ze nu zinvol zijn of niet.”

Heer Heertje

Twee weken later staan bij Teuling echter alle seinen op rood. Het blijkt hier niet om een onbenullig clubje te gaan, maar om een heel venijnig actiegroepje dat in staat is alles en iedereen in beweging te zetten. Dat bleek wel op 2 juni j.l. tijdens de informatieve sessie over het burgerinitiatief, toen plotseling bijna alle politieke fracties in de raad van Osdorp allerlei kritische vragen gingen stellen over nut en noodzaak van Lutkemeer III. En net nu de PvdA bij de EU verkiezingen zo goed als gehalveerd is, begint ook de bekende econoom en prominent PvdA lid Arnold Heertje tegen de Osdorpse afdeling van de partij aan te schoppen. De situatie dreigt uit de hand te lopen en het beeld van een betonnen Lutkemeer III begint langzaam voor de ogen van het Dagelijks Bestuur van Osdorp te vervagen. Metro, Westerpost, Telegraaf en Parool pakten afgelopen week in de redactionele kolommen flink uit met de kritiek van Heertje op de Osdorpse portefeuillehouders en deelraadsleden. Tijd voor crisismanagement.

Goeie actie!
Van de actie die stadsdeelvoorzitter Teuling op vrijdag 5 juni j.l. ondernam zou zelfs de meest onervaren crisismanager zeggen: “Misschien niet zo’n tactische zet.” Ze stuurde een mail naar alle media die aandacht hadden besteed aan de kritiek van Arnold Heertje op de PvdA bestuurders van Osdorp. Ook de redactie van RTLZ kreeg er een, omdat al februari j.l. (!) de econoom zich in felle bewoordingen heeft uitgelaten tegen de plannen van de PvdA met De Boterbloem in een column op de site van RTLZ.
In de mail van Teuling werd gevraagd om deze door te sturen naar Heertje. Het was een verzoek aan de econoom om contact op te nemen met het Dagelijks Bestuur van Osdorp, om ook hun argumenten en overwegingen eens aan te horen.
Direct nadat de mail verzonden was, verscheen er een bericht op de website van RTLZ dat er in Osdorp een rel was ontstaan over een column van Arnold Heertje. In een regeltje of tien werd ook nog eens de kritiek van Heertje herhaald op de plannen om een schitterende polder te slopen voor weer een overbodig bedrijventerrein. Bovendien werd er een link naar het actieweblog en naar de open brief aan burgemeester Cohen van het actiecomité onder het bericht geplaatst. Het gevolg is, dat het aantal bezoekers van deze weblog binnen een paar uur was vertienvoudigd. En de stroom bezoekers blijft maar aanhouden. Dankzij de stadsdeelvoorzitter van Osdorp lezen nu meer en meer mensen onze argumenten voor het behoud van De Boterbloem. Onze dank daarvoor. Goeie actie!

Media zijn geen postbode
Ook Metro en Westerpost hebben inmiddels de bewuste mail ontvangen. Parool en Telegraaf kunnen eveneens het verzoek in hun mailbox verwachten, omdat ook zij afgelopen vrijdag flink hebben uitgepakt met de kritiek van Heertje en het mogelijk verdwijnen van de ecologische zorgboerderij De Boterbloem.   Natuurlijk zijn de media geen postbode voor niet crisisbestendige stadsdeelbestuurders, dus hebben wij het verzoek bij Heertje persoonlijk neergelegd. Het Dagelijks Bestuur zal natuurlijk met echt goed onderbouwde argumenten moeten komen om één van de grootste tegenstanders van het lukraak aanleggen van bedrijventerreinen te kunnen overtuigen. Zoek op Google maar eens op ‘Heertje’ en ‘bedrijventerreinen’. Dat gaat Heertje binnenkort nog eens allemaal uitleggen – of liever gezegd doceren – aan het door de PvdA gedomineerde stadsdeelbestuur van Osdorp.

Spaak lopen
Met haar enigszins ontactische actie heeft stadsdeelvoorzitter Teuling zich natuurlijk niet erg geloofwaardig gemaakt bij de media. Om te beginnen is het vreemd, dat een PvdA bestuurder de hulp van de media moet inroepen om contact te leggen met een prominent PvdA lid. Met één simpel telefoontje naar het partijbureau was het probleem zo opgelost geweest. Dan verwijt Teuling in de mail Heertje dat hij zich uitsluitend baseert op nieuwsberichten en contacten met de het actiecomité. Dit is ook een direct verwijt aan de media, want zij plaatsten deze berichten, én de kritiek van Heertje. Maar het Dagelijks Bestuur van Osdorp heeft nog steeds geen standpunten gecommuniceerd aan de pers die aantonen, dat het op Schiphol helemaal spaak gaat lopen als Lutkemeer III niet snel een Schipholgebonden bedrijventerrein gaat worden. Een goed onderbouwd persbericht. Dat is waar de media op zitten te wachten. Niet op een naïef verzoekje om een mail door te sturen. Dit is niet een beetje ontactisch, maar ontzettend ontactisch. Maar het actiecomité gaat het Dagelijks Bestuur van Osdorp de helpende hand toesteken…

Kom maar op

Hallo, Dagelijks Bestuur van stadsdeel Osdorp. Wij weten wel dat jullie zeer regelmatig de berichten op dit weblog lezen. Wat zouden jullie er van vinden nu eens een uitgebreide en goed onderbouwde argumentatie op dit weblog te mogen plaatsen, die nut en noodzaak van een bedrijventerrein op Lutkemeer III onomstotelijk aantoont? Geheel ongecensureerd. Een prachtig aanbod, want dit weblog werd al goed gevolgd door de media en de politiek. En sinds vrijdag 5 juni zijn daar nog oneindig veel meer bezoekers bij gekomen. Kom maar op met die argumenten. Niemand kan immers het actiecomité verwijten dat we niet aan hoor en wederhoor doen. Alleen horen we die steekhoudende argumenten van het stadsdeel maar niet. Pak die kans! En nu niet aankomen met het argument “Een schreeuwende minderheid is tegen en een zwijgende meerderheid is voor.” Dit is om te beginnen een non-argument en bovendien helemaal niet waar. Dat weten jullie daar op het stadsdeelkantoor inmiddels maar al te goed.

Eugène Mathijssen

Theodor Holman over domme politieke beslissingen die de politiek niet terug wil draaien

Theodor Holman vandaag in Het Parool, een PvdA-politicus parodiërend die uitlegt waarom de Noord-Zuid lijn niet afgeblazen kan worden:

“Eh, dat gaat dus niet. Ik weet ook niet waarom niet, maar het is zo dat, nu we een domme beslissing hebben genomen, we domweg dom moeten blijven doen om te rechtvaardigen dat wij destijds dom hebben gedaan.”

Dit is ook ongeveer de redenering die een aantal Osdorpse politici hanteren om te rechtvaardigen dat bedrijventerrein Lutkemeer III er moet komen. Omdat ze het nu eenmaal ooit een keer besloten hebben. En als ze het nu zouden terugdraaien, zouden ze heel…. dom overkomen.

Politici begrijpen vaak niet dat je, wanneer je je fouten inziet, dat toegeeft, op je beslissing terugkomt en een nieuwe richting inslaat, de burgers dat oneindig veel beter zullen waarderen dan wanneer je domweg vasthoudt aan eerdere – achteraf gezien nogal domme – beslissingen.

Parool: ‘Actievoerders doen stadsdeel twijfelen aan sloop Boterbloem’

Vandaag in Het Parool:

IMG

Amsterdam, vrijdag 5 juni 2009

Zorgboerin is nog niet weg

Francisca Mebius

AMSTERDAM – De kippen en poezen lopen rond, Murwin Deira (37) wiedt onkruid tussen de bieten. Binnen worden verse aardbeien en sla gespoeld en op tafel gezet. Bij zorgboerderij de Boterbloem in Osdorp is het knus tijdens het middaguur.

Zo’n tien vrijwilligers, ex-verslaafden en psychiatrische patiënten nuttigen samen met eigenaresse Trijntje Hoogendam (1954) de lunch, vers van eigen land.

Als het aan stadsdeel Osdorp ligt, maakt de ecologische boerderij van dertien hectare nog dit jaar plaats voor een bedrijventerrein, de Lutkemeer III, dat zo’n veertig hectare gaat bestrijken. Per 31 oktober is de bruikleenovereenkomst opgezegd. Maar dat leidt tot heibel.

Dinsdagavond: een drukte van belang bij de deelraadsvergadering waar actiecomité Red de Boterbloem een burgerinitiatief indient. De afgelopen weken zijn zo’n twaalfduizend handtekeningen verzameld. Veel ondertekenaars zijn naar de vergadering gekomen. Het grote aantal actievoerders is voor het stadsdeel reden het burgerinitiatief ontvankelijk te verklaren. Het stadsdeelbestuur krijgt het voor de kiezen, zowel van raadsleden als van burgers. Wat is de planning van het bouwrijp maken van de Lutkemeer III? Kan het nog worden teruggedraaid of komen er dan claims?

Over vier weken hoort u meer, belooft het bestuur.

Oprichtster van het actiecomité Suzanne Kooij wil dat het gebied groen blijft. “En als dat niet meer mogelijk is door vergaande ontwikkelingen met projectontwikkelaars, moet in ieder geval de Boterbloem worden gered.” Volgens medeoprichter Eugène Mathijssen is er geen behoefte aan de Lutkemeer III zolang bedrijventerrein de Lutkemeer I nog niet vol is. “Het is dus nergens voor nodig om nu de bruikleenovereenkomst te beëindigen.”

Ook PvdA-econoom Arnold Heertje, geen buurtbewoner, maakt zich hard voor de Lutkemeerpolder en het behoud van het boerenbedrijf. Vanuit Israël, woedend: “Ik heb de indruk dat een paar mensen in de deelraad op een bureaucratische manier tegen de zin van de bevolking hun eigen politieke doelen voorop stellen. Dit soort praktijken horen niet in een moderne samenleving. Degenen die dit bedrijvenplan doorzetten, zijn politieke misdadigers. ” De actie voor het behoud maakt volgens hem dan ook een goede kans.

Trijntje Hoogendam boert sinds 1997 op het land van haar vader en daarmee is zij de derde generatie Hoogendam op de Boterbloem. Kansarme en kwetsbare Amsterdammers krijgen dankzij haar een dagbesteding. De oogst wordt verkocht in een schuur die is omgebouwd tot winkeltje.

Voor Alexis uit Engeland was het woensdag de eerste dag op de boerderij. “Ik ben hierheen gekomen om mijn Nederlands te verbeteren. Ik werd warm ontvangen en voel me nu al thuis,” vertelt hij in gebrekkig Nederlands. Op de andere dagen maakt hij zich nuttig in een fietsenwinkel.

De Surinaamse Murwin werkt elke woensdag op het land. “Ik vind het heerlijk om hier te werken en lekker buiten te zijn.”

Vrijwilliger Sam Tolsma (63) zou het verschrikkelijk vinden als de boerderij ophoudt te bestaan. “Ik loop hier nu zo’n vijf jaar rond en ik beschouw Trijntje en de anderen echt als familie. Daarnaast is het voor veel mensen een ankerplaats. Ze vinden hun regelmaat hier weer terug.”

En Hoogendam zelf? “Ik wil nog duizend jaar doorgaan en net als een oude eik wortelenin dit gebied. We blijven ervoor vechten.”

Verkiezingsuitslag EU biedt hoop voor De Boterbloem

In Amsterdam hebben D66 en GroenLinks fors gewonnen bij de EU verkiezingen en is de PvdA gehalveerd. Triomf voor redelijk en voor groen. Een gevoelige nederlaag voor de zittende regenten. Dit zou in het voordeel van De Boterbloem kunnen gaan werken.

Wij vermoeden dat zeker enkele, zo niet alle GroenLinksers in Osdorp diep in hun hart liever de vrijheid zouden willen hebben zich achter onze reddingsactie te scharen. Maar ze regeren nu als kleine partij mee met de machtige PvdA, en dus zijn ze met handen en voeten gebonden. Tot nu toe konden GroenLinksers, omdat de partij nu eenmaal deel uitmaakt van het DB, hun groene hart niet tonen en zich niet uitspreken voor behoud van De Boterbloem. Hun winst tijdens de EU verkiezingen zou ze wellicht wat zelfverzekerder kunnen maken om zich nu ook in Osdorp meer met hun eigen partijprogramma (meer groen, stimuleren biologische landbouw, behoud authentiek Nederlands landschap) te gaan profileren.

Raadslid Ronald Mauer van D66 stelde tijdens het bespreken van het burgerinitiatief in de raad zeer kritische vragen aan het DB over de plannen om een bedrijventerrein te vestigen op de biologische akkers van De Boterbloem. Hij verwees daarbij naar fractievoorzitter Ivar Manuel van de Centrale Stad, die bij B&W een motie indiende om de Lutkemeer groen te houden. Hij zal zich gesterkt voelen door de verkiezingsuitslag. Actiecomité Red de Boterbloem hoopt dat D66 zich – net als de SP al deed – onomwonden solidair zal verklaren met onze actie.

De PvdA moet zich door de verkiezingsuitslag herbezinnen op het gevoerde beleid. Wij hopen dat in Osdorp de ‘duurzame’ fractieleden van de PvdA de overhand zullen krijgen. Het zou fantastisch voor het imago van de PvdA in Osdorp zijn als ze de moed zouden kunnen opbrengen ‘tabeh’ tegen de projectontwikkelaars te zeggen die de Lutkemeer willen vernietigen. Onze oproep aan de PvdA is: ga aan de slag met het zoeken van ‘groen’ geld. Er moeten in het huidige tijdsgewricht financiers te vinden zijn die willen helpen de Lutkemeer groen te houden.

PvdA Osdorp en de Zaak-Boterbloem

De PvdA fractie in de raad van Osdorp lijkt niet eenduidig vóór de plannen voor het bedrijventerrein te zijn.

Edward Vos lijkt de vertegenwoordiger te zijn van de “harde lijn”: bedrijventerrein moet er komen, geen gezeur. Hij is ook degene die letterlijk tegen ons gezegd heeft dat de boerin haar biologische grond maar in vrachtwagens moet laden en dat ze moet “moven”.

De heer Spijker daarentegen toonde zich in het gesprek dat wij vorige week hadden veel minder uitgesproken. Hij zei ook verbaasd te zijn aanvankelijk dat dit bedrijventerrein er moest komen. Maar volgens hem is het nu een politieke realiteit waaraan niet meer te ontkomen valt.

In eerdere posts op dit weblog haalde ik de Osdorpse PvdA fractievoorzitter (Spijker) met de raadsvoorzitter (Edward Vos) door de war. Het was allemaal een beetje verwarrend voor ons omdat Vos voorheen ook fractievoorzitter was.

De heer Spijker is geïrriteerd omdat hij soms door de pers als degene wordt gezien die de schofferende uitspraken zou hebben gedaan, wegens de “voorzitter-verwarring” (waarvoor ik mijn excuses heb aangeboden, ook op dit weblog). De heer Vos is boos omdat hij beweert die uitlatingen, die nu in de nationale pers zijn gepubliceerd (o.a. Metro)  helemaal niet gedaan te hebben.

Het was niet onze bedoeling mensen te kwetsen en we hebben zeker geen leugens verspreid. Het gaat ons alleen om de goede zaak. De andere politieke partijen in het stadsdeel stelden zich oneindig veel opener voor onze argumenten op dan de PvdA. Spijker verklaarde dat later in een gesprek als volgt: omdat zij als PvdA als grootste partij een belangrijke verantwoordelijkheid te dragen hebben voor contracten etc. moeten ze een veel realistischer beleid voeren dan de anderen. Zij zijn voornamelijk verantwoordelijk, ook financieel. Dit is natuurlijk een respectabel standpunt.

Bij gebrek aan echt goede argumenten voor het bedrijventerrein (die zijn er niet) beroept de PvdA in Osdorp zich enerzijds op de Centrale Stad: die zouden niet bereid zijn de kosten te vergoeden die met het wijzigen van de bestemming van de polder naar “groen” zouden zijn gepaard. Er zouden al allerlei contracten zijn, er zou planschade optreden etc. Anderzijds op de projectontwikkelaars die nu eenmaal aan de slag moeten omdat een trein in gang is gezet die niet meer te stoppen valt.

Wat ons betreft: zolang de polder er nog zo prachtig bij ligt, en het voornamelijk overheidsdiensten zijn die met elkaar contracten hebben afgesloten en plannen met elkaar hebben gemaakt, moet het wel degelijk mogelijk zijn e.e.a. terug te draaien met een beetje politieke wil en creativitieit. Tegenwoordig is maatschappelijk zoveel draagvlak voor enerzijds biologische landbouw en groen in buurten, anderzijds voor de herstructurering van bestaande bedrijventerreinen, dat er volgens ons wel “potjes” te vinden moeten zijn waaruit die “schade” (tot nu toe nooit gespecificeerd door het Dagelijks Bestuur van Stadsdeel Osdorp) te vergoeden zou zijn.